Spektakl na podstawie książki Ulricha Huba w przekładzie Elizy Pieciul-Karmińskiej.

Na pewnym szarym, zapomnianym podwórku mieszka kulawa Kaczka. Nikt jej nie odwiedza, a i sama Kaczka nie angażuje się zbytnio w poszukiwanie przyjaciół. Wszystko się zmieni, gdy na jej podwórko zawita ślepa Kura. Kaczka początkowo się cieszy, w końcu rzadko ma okazję spotkać kogoś, komu wiedzie się gorzej niż jej samej. Nieznajoma jednak sprawia wrażenie, jakby bycie ślepą Kurą było dla niej najoczywistszą i najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Co więcej, proponuje Kaczce wspólną wyprawę do miejsca, w którym spełniają się nawet najbardziej sekretne marzenia. I choć Kaczka wcale nie ma ochoty opuszczać swojego domu, pod skrzydło z Kurą pokonuje ścieżki w gęstym lesie, mosty nad urwiskami i mroźne pustkowia. Dokąd dojdą? I czy spełnią się ich życzenia?

Kulawa Kaczka i ślepa Kura, duet ten istotnie jest dziwaczny. Kulawa Kaczka, zapobiegliwa do granic możliwości, podkreślająca na niemal każdym kroku swoją niepełnosprawność, nieco niepewna siebie, a jednoczenie zaskakująco wspierająca, gdy ślepa Kura traci wiarę w sens wyprawy. Ślepa Kura, nieprzejmująca się zupełnie tym, że nie widzi, odrobinę apodyktyczna, chwilami miotająca się w skrajnych emocjach. Co jednak najważniejsze, kulawa Kaczka i ślepa Kura swą wyprawą, zakończą teatralnym twistem tak zaskakującym i tak przezabawnym, że nie sposób go opisać, zaprowadzą widzów ku ważnym refleksjom i przemyśleniom. Obserwując teatralną podróż bohaterek, dzieci przekonają się, że są sprawy, w których zarówno pośpiech jak i zwłoka nie są wskazane. Dowiedzą się, że z żadnej wyprawy nie wracamy tacy sami. Zobaczą także, że czasem prawdziwą przyjaźń znajdujemy tam, gdzie nie przyszłoby nam do głowy jej szukać.

Pisarz Urlich Hub w swoich wielokrotnie nagradzanych książkach dla dzieci podejmuje w prostych słowach ważne problemy dotyczące funkcjonowania relacji międzyludzkich, a każdy z problemów ujmuje w prostą, a głęboką historię. Bo kto inny wymyśliłby przygody kulawej Kaczki i ślepej Kury, gdzie jedna bez drugiej nic nie osiągnie, a głębia interpretacji takiej zależności jest bez końca. To ta głębia sprawia, że książki Urlicha są bardzo wdzięcznym materiałem dla teatru i chętnie sięgają po nie twórcy świadomi potencjału, jaki tkwi w podejmowanej przez autora książki problematyce i sposobie ujęcia trudnych zagadnień. Charakterystyczne dla Urlicha Huba jest poważne potraktowanie tematu i jednocześnie bardzo uważny stosunek do czytelnika, i dziecka, i dorosłego. Taki też jest inspirowany nią spektakl – może być interpretowany na wielu poziomach, zależnie od życiowych doświadczeń odbiorcy. Jest bezpieczny i pomocny dla dzieci, a głęboki dla dorosłego. Można się w nim przejrzeć jak w lustrze, zobaczyć to, co jest z tyłu, czy w głębi – spostrzec ważne elementy tła, zwykle niewidoczne.